Ruim een maand geleden heb ik de stap gezet om als zzp-er mijn schaaktrainers-activiteiten voort te zetten. Bij 5 verschillende basisscholen geef ik schaaklessen met veel plezier en succes. De naam #SchaakEnterTrainer vat het wat en hoe goed samen .

Het is nog even wachten op de website (www.schaakentertrainer.nl), aangezien er nogal veel op me afkomt nu. Totdat het zover is, zal ik hier verslag doen van de voorbereidingen. Want dat het hout snijdt, is zeker. Schaken verdient een mooie plek in het onderwijs. Het is een grote uitdaging om dat voor elkaar te krijgen. De strijd is begonnen.

Geert Hovens, #SchaakEnterTrainer

Dan maar zo mijn ongenoegen kenbaar maken.

Een vaandeldrager

De drager van een stuk historie. Een meesterwerk, waar we allemaal trots op kunnen zijn. Waar we allemaal met grote verwondering naar kunnen gaan kijken in het mooiste museum van Nederland. Zo’n buitenkans laat je toch niet lopen. Een koopje is het. We bulken toch van het geld.

Woorden van walging  en onbegrip zijn niet genoeg om het dedain van de Neerlandse elite te beschrijven. Op alweer een hoogtepunt van een mondiale crisis waarin miljarden steun ter reparatie van opengereten wonden wordt toegekend, haalt ons demissionair kabinet het in zijn hoofd om doodleuk nog eens 150 miljoen uit een hoge hoed te toveren.

Hier is de kracht van de lobby merkbaar. De onzichtbare schouderklopjes aan de bedenkers van dit waanzinnig idee rechtvaardigen kennelijk deze investering. Terwijl duidelijk zichtbaar de echte vaandeldragers van de cultuursector het hoofd niet meer boven water houden.

Wie het snapt, werpe de eerste steen.

De eerste poging daartoe vind je hieronder:

basisregels opening

De verkiezing van het woord van 2015 is in volle gang en het wordt spannender dan ooit.

De uiteindelijke bekendmaking zal geschieden op dinsdag 15 december 2015 om 5.00 uur in de zwaargestutte aardbevingskamer van de rechtbank Groningen. Aangezien het vermoeden bestaat dat de sjoemelsoftware via het cyberkalifaat ook de computers van de gezelligheidsgeneratie heeft aangetast zal de gehele Nederlandse nepfractie worden gevraagd een oog in het zeil te houden.

Bezoekers zijn van harte welkom en dienen zich bij de ingang van de rechtbank te legitimeren met een dronie of fishgape. Knappe jongedames worden aangespoord om toch vooral in een smexy scheurjurk te verschijnen teneinde de fitspiration onder  de aandacht te brengen.

In de pauze is er gelegenheid de meegebrachte speeljuwelen in het belendende robothotel te showen. Daar kan men tevens terecht om de appnek te laten masseren of een stoppeltattoo te laten zetten. De aanwezige dienstverleners zijn allemaal middels geüberiseerde knutselcontracten aan het  werk. Er is een welkomstwinkel zonder vluchtelingenhekken zodat de uitgetolereerde poortjesspringers thuis kunnen blijven. Alles wordt bovendien live geperiscoped, dus u hoeft niets te missen.

Mijn gok: ik hoop op de vredespianist maar ik vrees de sjoemelsoftware.

Je suis  …moi

De harp van st franciscus van Felix timmermans

En

Ik jan cremer

Kennelijk zweefde ik toen in mijn twijfel tussen de vragen

Ga ik het klooster in als antimaterialist

en

Word ik een vrije kunstenaar die zich niets aantrekt van de wereld

Ik las deze week het boek Discipline, overleven in overvloed, van Marli Huijer. De Denker des vaderlands tegenwoordig.

Klooster of kunstenaar, beiden zijn ascetische idealen, waar ik me aan omhoog kan trekken. Peter Sloterdijk heeft het over verticale spanningen en attractoren.

Huijer haalt zinnen uit Sloterdijk’s Je moet je leven veranderen aan, blz 34.

In mijn meest bewuste moment wordt ik getroffen door het absolute protest tegen mijn status quo: mijn verandering is bittere noodzaak. Als je je leven vervolgens inderdaad verandert, doe je niets anders dan wat je  zelf met je beste wil wilt, zodra je merkt dat een verticale spanning die voor jou geldt, je leven compleet overhoop gooit.

Omdat de realiteit van mijn toenmalige werkkring (accountancy) en de ascetische idealen zover uit elkaar lagen ervoer  ik een innerlijk gevecht. De ratio tegen het  onbewuste, waarin de idealen zich reeds hadden gehuisvest. Als ik toen had geweten wat ik nu weet …… het onbewuste wint altijd.

Klooster- en kunstenaarschap liggen nogal ver uit elkaar.

Het is de filosofie geworden, ik denk dus ik besta.

Eureka, ik twijfel niet langer.

In momenten staan we stil

Vieren vrijheid van weleer

Morgen weer het gewone

Verplichte nummer in het verkeer

Alles staat weer in het  teken

Van een voortdurend groeien

Waar de waarden van leven

Ons ongemerkt ontvloeien

Het feestje van vandaag is onderdeel van de alledaagse kermis. Hier op het plein staat de Hully Gully. Hij draait en golft net zoals wij mee moeten draaien en mee voortdrijven op golven van de vooruitgang. 5 mei moet een dag  zijn om ons telkens weer wakker te schudden. Zijn we ook werkelijk vrij of zijn we ook nu gevangen in het spinnenweb van onze tijd? Alles schijnt te draaien om het rendement. Daarin zijn we doorgeslagen. De invloed van de macht van het geld is angstaanjagend geworden.  We moeten driemaal per jaar op vakantie en ook nog liefst zo ver mogelijk. Ontvluchten van het dagelijkse harnas noem ik dat. Zo wringen we ons zelf in een patroon dat ons langzaam ziek maakt. Lichamelijk of geestelijk takelen we af. Maar gelukkig hebben we een geperfectionaliseerde gezondheidszorg. Noem het een (beter)maakindustrie,geheel in het  teken van het rendementdenken. Met peperdure medicijnen en machtige producenten die alleen gebaat  zijn bij het instandhouden van het  huidige stelsel. Het heilige doel is immers het beter maken van de mens, ik bedoel gezond maken. Beter is immers de overtreffende trap van goed. Kunnen we ons zelf behalve gezond ook beter maken? En welke prijs is daarmee gemoeid?

Hoe vaak hoor je niet: vroeger was alles beter. Alles wat we vroeger als goed beschouwden is door de vooruitgang met het denken in groei en rendement als slecht wegbezuinigd. Zoals bijvoorbeeld kunst en cultuur als linkse hobby is weggezet. Terwijl er meer  en meer geld gaat naar de gezondheidszorg gericht op het gezond maken, bezuinigt de politiek op iets wat de mens geestelijk blij en gelukkig kan maken. Noem het maar de voorkant van de gezondheidszorg: een mens die zijn talenten wil ontwikkelen moet de waarde van kunst en cultuur kennen. Als we vaker de nadruk op verrassende schoonheid kunnen leggen, worden we daar vanzelf ‘beter’ van.

Proficiat en welkom bij der wijzen. Aldus luidde één van de vele reacties op het zojuist behaalde Abrahamschap. Uiteraard ben ik bijzonder blij met deze erkenning. Iemand iets wijsmaken is gemakkelijk. Iemand met de vinger nawijzen – als dan niet in gedachte – is helaas ook van alle tijden. Om nog maar te zwijgen over de uitspraak: Jij bent niet goed wijs. Oftewel een beetje dom zoals een beroemd geworden actie van ons aller koning. Je kan een ander dan wel een wijsneus noemen maar ga eerst eens bij jezelf te rade wat wijsheid is.

Die wijsheid – in de zin van wijsbegeerte – houdt ons reeds lang bezig. Aangezien we als mensen het vermogen om te denken hebben, heeft dit feit ons altijd beziggehouden. Ook ik ben in aanraking gekomen met de filosofie. Het is bijzonder om kennis te maken (kunnen we kennis maken?) met de gedachtewereld van Aristoteles, Socrates, Erasmus, Spinoza en al die anderen die een bijzondere bijdrage aan de wijsbegeerte hebben geleverd. Veel hunner opvattingen waren de tijd ver vooruit en zijn nog steeds actueel en een inspiratiebron.

Sinds eergisteren is ook de Geschiedenis van de filosofie in mijn bezit. Twee pocketboeken van Hans Joachim Störig uit 1959. Ik heb de 24^e druk uit 1998. Dat lijkt alweer heel lang geleden, maar in de geschiedenis van de filosofie stelt het natuurlijk niets voor. Die laatste jaren zijn als de dag waarop je 50+ wordt. Vandaag zit ik weer in de roeiboot op de golven der tijden. De precieze bestemming is vooralsnog onbekend. Maar met de toenemende geestelijke bagage is de angst voor omslaan en verdrinken voorgoed verdwenen. Roeien met wijze riemen of zoiets.

Afgelopen zaterdag organiseerde Koos van den Kerkhof de workshop Spontaan schrijven. Hiervoor had ik mij reeds bij de aankondiging/uitnodiging spontaan aangemeld. Wat is er immers aanbevelenswaardiger dan een intensieve schrijfoefening met gelijkgestemden in een inspirerende omgeving om het op een laag pitje bivakkerend vuur weer op te laten laaien? Een hoopvol gestemde woordkunstenaar werd wederom niet teleurgesteld.

Ter voorbereiding hadden de deelnemers 15 trefwoorden moeten noteren tijdens een ruikwandeling. Hiermee maakte Koos duidelijk dat we met onze zintuigen, in dit geval de neus, een verhaal kunnen herbeleven. In mijn geval vertelde het onder een slopershamer neerdalende stof en gruis een verhaal van herinneringen. Zo werd het ons duidelijk dat we voor een verhaal onze zintuigen het werk kunnen laten doen. Misschien moeten we wat vaker onze ogen sluiten en de oren spitsen of de geuren opsnuiven. In het kader van een nieuw bewustzijn is dat een aanrader.

In een volgende opdracht verzamelden we plekken, werkwoorden en dingen/dieren op papier. Dat leverde uiteraard veel onmogelijke of ridicule combinaties op, maar ook wonderschone dichtregels.

Dat was ook de uitdaging: een gedicht te maken van 5 verzamelde combinaties. Echt een openbaring, een feest van woorden. Veruit de mooiste vond ik: ‘In mijn rug fietsen echte vrienden’. De titel van een gedicht waardig.

De rest van de middag mag je met oefeningen zoals een bootassociatie, clusteren en ontregelend schrijven best intensief noemen. Bovenal was het bijzonder leerzaam met een schat aan eyeopeners. Met dank aan Koos aan de andere deelnemers van de workshop.

Wanneer je op zoek bent naar een nieuwe invulling van je leven, moet je je realiseren dat alles wat je in feite doet een spiegel is van jezelf. Dat geldt ook voor alle mensen die je ontmoet en de manier waarop je de relatie met die personen invult. Dat mag logisch klinken maar ik denk dat maar weinigen hier stil bij staan. Een goede test voor mij het gesprek met twee adviseurs dat ik had in juli 2014. Ik had de tijdschrifen waarop ik ben geabonneerd meegenomen (the Optimist, Onze Taal, New in Chess en Zing). Ik legde ze op tafel en zei: dit ben ik. Er ontspon zich een geanimeerd gesprek over wensen, doelen en kansen. Ik heb dit verwoord bij het onderdeel ‘ík’.

De volgende stap was het starten met schrijven van columns en gedichten.  Hier kon ik mijn ei in kwijt. Opnieuw werkte dit als een spiegel als ik dit teruglees. Liefde voor de natuur, respect voor het leven, maatschappij-kritisch en anti-politiek. Ik dompelde me onder in de sociale media en merkte tot mijn verbazing dat het spiegelprincipe mij als vanzelf stuurde richting de circulaire economie, de kantelbeweging en de filosofie. Bijzondere belangstelling gaat uit naar het onderwijs, dat niet zozeer gericht moet zijn op de prestatie maar op de belangstelling van het kind. Natuurlijk moet er een gezonde kennisbasis zijn, maar de onderwijzer moet vooral een goede begeleider zijn.

Het nieuws met rampen, terrorisme en corruptie is vooral negatief gekleurd. Laat dit vooral niet als een spiegel op je eigen gemoed werken. Zoek positief nieuws en positieve mensen op. Kunstenaars en jonge ondernemers. Doe Gave Dingen. Kijk in je eigen spiegel en filosofeer over hoe jij je rol kan spelen. Op weg naar een betere wereld.